Το εγώ του τριαθλητή: σύμμαχος ή εχθρός της προόδου σας;

Το εγώ του τριαθλητή: σύμμαχος ή εχθρός της προόδου σας;

Γεια σου, παθιασμένε της τριπλής προσπάθειας! Σήμερα, θα μιλήσουμε για ένα θέμα λίγο ταμπού, έναν αόρατο σύντροφο στο δρόμο που μερικές φορές ζυγίζει περισσότερο από ένα ατσάλινο ποδήλατο: το εγώ μας. Αχ, το εγώ... αυτό το πράγμα που μας ωθεί να ξυπνάμε στις 5 το πρωί για μια παγωμένη προπόνηση κολύμβησης, αλλά που μπορεί επίσης να μας κάνει να καταρρεύσουμε στη μέση του μαραθωνίου ενός Ironman. Έχω περάσει χρόνια στους δρόμους και στις πισίνες, και πίστεψέ με, έχω δει λαμπρούς αθλητές να αυτοσαμποτάρονται εξαιτίας του. Και ναι, δηλώνω ένοχος, μου έχει παίξει κι εμένα παιχνίδια!

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το τοπικό τρίαθλο, πριν από μερικά χρόνια. Ήμουν σε φόρμα, ίσως υπερβολικά σίγουρος. Στη γραμμή εκκίνησης, εντοπίζω έναν τύπο από το σύλλογό μου, έναν καλό δρομέα που ήθελα οπωσδήποτε να «αφήσω πίσω» στο ποδήλατο. Το σχέδιο αγώνα μου; Πετάχτηκε στα σκουπίδια. Το εγώ μου πήρε το τιμόνι. Ποδηλατούσα πολύ πάνω από το ρυθμό μου, με τους παλμούς στα κόκκινα, απλά για να τον απομακρύνω. Το αποτέλεσμα; Τεράστιες κράμπες από την αρχή του τρεξίματος, ένα τέλος διαδρομής περπατώντας, και ο αντίπαλός μου της ημέρας να με προσπερνά χτυπώντας με φιλικά στον ώμο. Ένα καλό μάθημα ταπεινότητας!

Αυτή η εμπειρία, και πολλές άλλες, μου έμαθαν ένα ουσιαστικό πράγμα: το εγώ δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι μια ενέργεια. Μια ακατέργαστη δύναμη. Το πραγματικό ερώτημα είναι: πώς τη διοχετεύουμε; Το αφήνεις να σε οδηγήσει κατευθείαν στον τοίχο της υπερπροπόνησης και της απογοήτευσης, ή μαθαίνεις να το δαμάζεις για να το κάνεις τον καλύτερό σου σύμμαχο προς την απόδοση και, κυρίως, την ευχαρίστηση; Αυτό θα αναλύσουμε μαζί. Ετοιμάσου, βουτάμε στα παρασκήνια του μυαλού μας ως τριαθλητές.

Κατανοώντας το εγώ του τριαθλητή: πολύ περισσότερο από ένα απλό ζήτημα υπερηφάνειας

Πριν προχωρήσουμε, ας συμφωνήσουμε για τι πράγμα μιλάμε. Μακριά από τις περίπλοκες ψυχολογικές έννοιες, το εγώ του αθλητή είναι η εικόνα που έχεις για την αξία σου ως αθλητής. Είναι εκείνη η μικρή φωνή στο κεφάλι σου που σχολιάζει τις επιδόσεις σου, σε συγκρίνει με τους άλλους και επηρεάζει τις αποφάσεις σου, τόσο στο ποδήλατο όσο και στη ζωή.

Τι είναι το εγώ, συγκεκριμένα, στο άθλημά μας;

Φαντάσου το εγώ σου σαν έναν δρομέα με δύο άκρα. Από τη μία πλευρά, έχεις το υγιές εγώ. Είναι ο κινητήρας σου. Τρέφεται από την αυτοπεποίθηση που χτίζεις στην προπόνηση, από τη φιλοδοξία που σε κάνει να στοχεύεις σε τολμηρούς στόχους, από την περηφάνια της διάσχισης μιας γραμμής τερματισμού. Είναι αυτό που σου λέει: «Ναι, μπορείς να το κάνεις, έχεις δουλέψει γι' αυτό». Είναι στραμμένο προς τα μέσα, βασισμένο στις δικές σου ικανότητες και στην προσωπική σου πρόοδο.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το υπερτροφικό εγώ, ή το εύθραυστο εγώ. Αυτό είναι στραμμένο προς τα έξω. Έχει μια αρρωστημένη ανάγκη για επιβεβαίωση. Τρέφεται από τα kudos στο Strava, από το βλέμμα των άλλων, από τη θέση στην κατάταξη. Είναι γεμάτο φόβο: φόβο της αποτυχίας, φόβο μήπως είσαι λιγότερο καλός, φόβο της κριτικής. Είναι αυτό που ψιθυρίζει: «Μη δείξεις ότι είσαι κουρασμένος», «Δεν πρέπει με τίποτα να σε προσπεράσει», «Αν δεν έχεις το τελευταίο ποδήλατο της μόδας, δεν είσαι κανείς». Βλέπεις τη διαφορά; Το ένα σε χτίζει, το άλλο σε καταναλώνει.

Γιατί το τρίαθλο είναι ένα τόσο πρόσφορο έδαφος για το εγώ;

Αν το εγώ ευδοκιμεί τόσο πολύ στο άθλημά μας, δεν είναι τυχαίο. Το τρίαθλο είναι ένα τέλειο κοκτέιλ για να το φουντώσει:

• Η τριπλή πειθαρχία: Τρία αθλήματα σημαίνουν τρεις φορές περισσότερες ευκαιρίες για να συγκριθείς, να κρίνεις τον εαυτό σου, να βρεις ένα αδύναμο σημείο στο οποίο θα πατήσει το εγώ. «Είμαι καλός κολυμβητής, αλλά κακός δρομέας», και ορίστε, το κόμπλεξ εγκαθίσταται.
• Η κουλτούρα του «πάντα περισσότερο»: Ξεκινάμε με ένα format XS, μετά ένα S, ένα M... Το Ironman συχνά θεωρείται το Άγιο Δισκοπότηρο. Αυτή η κλιμάκωση της απόστασης και της δυσκολίας είναι μια πηγή τεράστιας υπερηφάνειας, αλλά μπορεί επίσης να γίνει ένας ατελείωτος αγώνας για την απόδειξη της αξίας κάποιου.
• Η πανταχού παρουσία των αριθμών: Το άθλημά μας είναι εξαιρετικά ποσοτικοποιήσιμο. Watts, ρυθμός ανά 100μ, καρδιακή συχνότητα, μέση ταχύτητα, χρόνοι... Όλα είναι μετρήσιμα, και επομένως, συγκρίσιμα. Κάθε προπόνηση γίνεται μια πιθανή αξιολόγηση, ένας βαθμός που το εγώ θα σπεύσει να αναλύσει.
• Η κοινωνική και υλική διάσταση: Το τρίαθλο είναι ένα άθλημα όπου ο εξοπλισμός είναι ορατός, ακριβός και αποτελεί ένδειξη status. Το ποδήλατο χρονομέτρησης, οι carbon τροχοί, η τελευταία στολή... Το εγώ λατρεύει να στολίζεται με αυτά τα χαρακτηριστικά για να κρύψει ανασφάλειες ή απλά για να «δείξει» ότι ανήκει στη φυλή.

Με λίγα λόγια, το πάθος μας είναι ένα υπέροχο πεδίο περιπέτειας, αλλά και ένας μεγεθυντικός καθρέφτης των δυνατοτήτων και των αδυναμιών μας. Το να μάθεις να κοιτάζεσαι σε αυτόν με διαύγεια είναι το πρώτο βήμα για να παραμείνει όμορφη η περιπέτεια.

Όταν το εγώ γίνεται ο χειρότερος εχθρός σου: οι 5 παγίδες που πρέπει να αποφύγεις

Ένα κακώς διαχειριζόμενο εγώ είναι σαν να οδηγείς με το χειρόφρενο τραβηγμένο. Πιέζεσαι, εξαντλείσαι και δεν προχωράς όπως θα έπρεπε. Ακόμα χειρότερα, κινδυνεύεις με υπερθέρμανση και βλάβη. Έχω εντοπίσει 5 κλασικές παγίδες στις οποίες όλοι έχουμε πέσει τουλάχιστον μία φορά. Το να τις αναγνωρίσεις είναι ήδη το πρώτο βήμα για να τις απενεργοποιήσεις.

Παγίδα #1: Η συνεχής σύγκριση, το δηλητήριο του σύγχρονου αθλητή

Αυτή είναι Η ΜΑΣΤΙΓΑ της γενιάς μας. Με πλατφόρμες όπως το Strava ή το Instagram, έχουμε πρόσβαση σε πραγματικό χρόνο στις προπονήσεις ολόκληρου του κόσμου. Ο γείτονάς σου μόλις έκανε ένα 10άρι σε 40 λεπτά; Ο συνάδελφός σου έκανε 150 χλμ ποδήλατο με 3000μ υψομετρική; Αμέσως, η μικρή φωνή του εγώ ενεργοποιείται: «Κι εσύ; Η μικρή σου προπόνηση των 45 λεπτών σε βασική αντοχή είναι γελοία σε σύγκριση...».

Το πρόβλημα είναι ότι συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια. Δεν γνωρίζουμε το πλαίσιο: το προπονητικό του πλάνο, την κούρασή του, τους στόχους του... Βλέπουμε μόνο τη βιτρίνα, την ωμή απόδοση. Αυτή η συνεχής σύγκριση έχει καταστροφικές συνέπειες:

• Σκοτώνει την ευχαρίστηση: Η προπόνησή σου, που έπρεπε να είναι μια στιγμή χαλάρωσης, γίνεται πηγή απογοήτευσης.
• Νοθεύει την προπόνησή σου: Μπορεί να μπεις στον πειρασμό να αλλάξεις την προπόνησή σου για να «τα πας καλύτερα» από τον άλλο, αδιαφορώντας για τον δικό σου προγραμματισμό.
• Υπονομεύει την αυτοπεποίθησή σου: Συγκρίνοντας τον εαυτό σου συνεχώς με αθλητές που δεν βρίσκονται στο ίδιο στάδιο με εσένα, καταλήγεις να πιστεύεις ότι είσαι άχρηστος.

Η πρώτη μου πρακτική συμβουλή για σένα: προσάρμοσε τη ροή σου. Στο Strava, ακολούθησε μόνο τους ανθρώπους που σε εμπνέουν θετικά. Ακόμα καλύτερα, χρησιμοποίησέ το γι' αυτό που θα έπρεπε να είναι: το προσωπικό σου ημερολόγιο. Η μόνη σύγκριση που αξίζει είναι με τον εαυτό σου, χθες.

Παγίδα #2: Η άρνηση να ακούς το σώμα σου (και το φλερτ με τον τραυματισμό)

Το εγώ απεχθάνεται τα σημάδια αδυναμίας. Η κούραση, ένας μικρός πόνος, η έλλειψη κινήτρου... Για αυτό, είναι δικαιολογίες. Σε ωθεί να κάνεις πάντα περισσότερα, να αγνοείς τα σήματα κινδύνου που σου στέλνει το σώμα σου. «Έλα, άλλη μια σειρά.» «Μη σταματάς, οι άλλοι θα νομίζουν ότι έχεις καεί.» «Μια μέρα ξεκούρασης; Αυτό είναι για τους αδύναμους!»

Αυτός ο εσωτερικός διάλογος είναι ο βασιλικός δρόμος προς την υπερκόπωση. Είναι ένα τόσο κρίσιμο θέμα που του αφιέρωσα ένα ολόκληρο άρθρο. Αν νιώθεις συνεχώς κουρασμένος, ευερέθιστος και οι επιδόσεις σου παραμένουν στάσιμες, σε προσκαλώ πραγματικά να διαβάσεις αυτόν τον οδηγό για την υπερπροπόνηση, ένας κίνδυνος για τον φιλόδοξο τριαθλητή. Το εγώ είναι συχνά ο κύριος ένοχος αυτής της εκτροπής.

Έχω μια πικρή ανάμνηση από μια προετοιμασία μαραθωνίου όπου εμφανίστηκε ένας πόνος στον Αχίλλειο τένοντα. Το εγώ μου αρνήθηκε να το παραδεχτεί. Συνέχισα να ακολουθώ το πλάνο, σφίγγοντας τα δόντια. Κατέληξα με μερική ρήξη του τένοντα. Αποτέλεσμα: τρεις μήνες πλήρους ακινησίας. Επειδή ήθελα να «κερδίσω» μερικές προπονήσεις, έχασα όλη μου τη σεζόν. Το μάθημα ήταν σκληρό, αλλά σωτήριο. Το να ακούς το σώμα σου δεν είναι αδυναμία, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ευφυΐας ενός αθλητή αντοχής.

Παγίδα #3: Ο φόβος της αποτυχίας και της κριτικής

Αυτή είναι πιο ύπουλη. Το εγώ που φοβάται δεν κάνει θόρυβο, σε εμποδίζει να δράσεις. Είναι αυτό που σε αποτρέπει από το να εγγραφείς σε εκείνο το πρώτο τρίαθλο επειδή φοβάσαι μήπως τερματίσεις τελευταίος. Είναι αυτό που σε εμποδίζει να μπεις σε ένα κολυμβητικό σωματείο επειδή «όλοι κολυμπούν καλύτερα από μένα». Είναι αυτό που σε κάνει να επιλέγεις έναν εύκολο αγώνα αντί για μια πρόκληση που θα σε έκανε πραγματικά να προοδεύσεις, αλλά όπου κινδυνεύεις να μην πετύχεις τον στόχο σου.

Αυτός ο φόβος της κριτικής και της αποτυχίας είναι ένα σημαντικό εμπόδιο στην πρόοδο. Ο αθλητισμός είναι η εξερεύνηση των ορίων σου. Και για να εξερευνήσεις, πρέπει να αποδεχτείς ότι θα χαθείς λίγο, θα πέσεις, δεν θα τα καταφέρεις με την πρώτη. Ένας αθλητής που δεν γνωρίζει ποτέ την αποτυχία είναι ένας αθλητής που δεν παίρνει κανένα ρίσκο και παραμένει στάσιμος στη ζώνη άνεσής του. Κάθε «αποτυχημένος» αγώνας είναι μια πηγή πληροφοριών για το μέλλον. Κάθε προπόνηση όπου σε «αφήνουν πίσω» οι δυνατότεροι είναι μια ευκαιρία να μάθεις. Πρέπει να τολμάς να είσαι αρχάριος, σε κάθε ηλικία και σε κάθε επίπεδο.

Παγίδα #4: Η εμμονή με τον εξοπλισμό ως κάλυψη των αδυναμιών

Αχ, ο εξοπλισμός... η ειδικότητά μου! Και θα είμαι ο πρώτος που θα σου πει ότι ένας καλός εξοπλισμός, προσαρμοσμένος και καλά ρυθμισμένος, σου αλλάζει τη ζωή. Αλλά προσοχή στην παγίδα του εγώ. Κάποιοι τριαθλητές ξοδεύουν περιουσίες στο τελευταίο αεροδυναμικό ποδήλατο, στους πιο εξελιγμένους αισθητήρες ισχύος, στην πιο ακριβή στολή... νομίζοντας ότι αυτό θα αντισταθμίσει τις ώρες προπόνησης που δεν έγιναν.

Το εγώ λατρεύει τον εξοπλισμό, γιατί είναι ένα εξωτερικό σημάδι status. «Κοιτάξτε το ποδήλατό μου, είμαι ένας σοβαρός τριαθλητής». Αλλά ένα ποδήλατο 10.000€ δεν κάνει πετάλι από μόνο του. Έχω δει τύπους με πολεμικές μηχανές να τους προσπερνούν παθιασμένοι αθλητές με ποδήλατα αλουμινίου 10 ετών, οι οποίοι όμως είχαν χιλιάδες χιλιόμετρα στα πόδια τους. Η σκηνή είναι πάντα κάπως αστεία και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Η προτεραιότητα είναι ο κινητήρας, δηλαδή εσύ. Επένδυσε πρώτα στη συνέπεια, την πειθαρχία και τη γνώση του εαυτού σου. Ο εξοπλισμός θα έρθει μετά, ως ανταμοιβή και ως εργαλείο για να βελτιστοποιήσεις τις δυνατότητές σου, όχι για να τις δημιουργήσεις.

Παγίδα #5: Η κακή διαχείριση του αγώνα, ή η τέχνη της αυτο-σαμποτάζ

Την ημέρα του αγώνα, το εγώ είναι σε υπερθέρμανση. Η αδρεναλίνη, το πλήθος, οι άλλοι ανταγωνιστές... όλα είναι εκεί για να το γαργαλήσουν. Και εκεί είναι που μπορεί να σε κάνει να διαπράξεις τα χειρότερα στρατηγικά λάθη:

• Η καμικάζι εκκίνηση: Βγαίνεις από τη ζώνη αλλαγής και νιώθεις ανίκητος. Βλέπεις ένα γκρουπ, ή έναν ανταγωνιστή που έχεις στο στόχαστρο, και μπαίνεις στα κόκκινα για να τον ακολουθήσεις, ξεχνώντας εντελώς το πλάνο ρυθμού σου.
• Η άρνηση της κατάρρευσης: Αρχίζεις να έχεις στομαχικές κράμπες, αλλά αρνείσαι να επιβραδύνεις στον σταθμό ανεφοδιασμού για να ενυδατωθείς και να τραφείς σωστά. Το εγώ σου λέει ότι θα χάσεις χρόνο, ενώ αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να καταλήξεις περπατώντας.
• Το τελικό σπριντ... 10 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό: Νιώθεις καλά στα μισά του τρεξίματος και επιταχύνεις, ενθουσιασμένος από τους ανταγωνιστές που προσπερνάς. Ξεχνάς ότι ο αγώνας έχει ακόμα δρόμο και το πληρώνεις ακριβά λίγα χιλιόμετρα παρακάτω.

Η πειθαρχία στον αγώνα είναι μια θεμελιώδης ποιότητα. Απαιτεί να βάλεις το εγώ σου σε σίγαση και να εμπιστευτείς την προπόνηση και το πλάνο σου. Η καλύτερη πρακτική συμβουλή εδώ: χρησιμοποίησε το GPS ρολόι σου όχι για να κοιτάς την στιγμιαία ταχύτητά σου, αλλά για να επιβεβαιώνεις ότι είσαι στις σωστές ζώνες-στόχους (καρδιακή συχνότητα, ρυθμός, ισχύς). Κάνε τον δικό σου αγώνα, όχι των άλλων.

Μετατρέποντας το εγώ σου σε σύμμαχο: το εγχειρίδιο του έξυπνου τριαθλητή

Τώρα που έχουμε εντοπίσει καλά τον εχθρό, ας δούμε πώς θα τον μετατρέψουμε σε συμπαίκτη. Γιατί ναι, αυτή η ενέργεια, αυτή η φιλοδοξία, αυτή η περηφάνια, αν διοχετευτούν σωστά, μπορούν να σε πάνε πολύ μακριά. Δεν πρόκειται να σκοτώσεις το εγώ σου, αλλά να το εκπαιδεύσεις.

Καλλιεργώντας ένα «υγιές» εγώ: η τέχνη της αυτοπεποίθησης

Το κλειδί είναι να μετατοπίσεις την πηγή του εγώ σου. Αντί να το τρέφεις με εξωτερικά στοιχεία (συγκρίσεις, εξοπλισμό, ωμά αποτελέσματα), τρέφει το από μέσα. Αυτή είναι η πραγματική αυτοπεποίθηση. Δεν προέρχεται από την αλαζονεία του να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος από τους άλλους, αλλά από την εσωτερική βεβαιότητα ότι έχεις κάνει την απαραίτητη δουλειά.

Πώς την χτίζεις;

1. Βάλε στόχους SMART: Συγκεκριμένους, Μετρήσιμους, Εφικτούς, Ρεαλιστικούς και Χρονικά καθορισμένους. Κάθε μικρός στόχος που επιτυγχάνεται είναι ένα τούβλο που χτίζει τον τοίχο της αυτοπεποίθησής σου.
2. Κράτα ένα ημερολόγιο προπόνησης: Σημείωσε όχι μόνο τις αριθμητικές επιδόσεις σου, αλλά και τις αισθήσεις σου, τις επιτυχίες σου. Διάβασέ το πριν από έναν αγώνα για να θυμηθείς όλη την απόσταση που έχεις διανύσει.
3. Εξάσκησε την οπτικοποίηση: Πριν από έναν αγώνα, οπτικοποίησε τον εαυτό σου να πετυχαίνει, να διαχειρίζεται μια δύσκολη στιγμή, να περνά τη γραμμή του τερματισμού με χαμόγελο. Ο εγκέφαλός σου δεν διακρίνει τη διαφορά μεταξύ μιας πραγματικής εμπειρίας και μιας έντονα φανταστικής εμπειρίας.
4. Υιοθέτησε έναν θετικό εσωτερικό διάλογο: Σταμάτα να υποτιμάς τον εαυτό σου. Μίλα στον εαυτό σου όπως θα μιλούσες στον καλύτερό σου φίλο. Γίνε ο πρώτος σου υποστηρικτής.

Η ταπεινότητα, η υπερδύναμη του τριαθλητή που προοδεύει

Μπορεί να φαίνεται παράδοξο, αλλά για να έχεις ένα υγιές εγώ, χρειάζεσαι μια καλή δόση ταπεινότητας. Η ταπεινότητα δεν είναι το να πιστεύεις ότι είσαι άχρηστος. Είναι το να έχεις τη διαύγεια να γνωρίζεις τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου, και να αποδέχεσαι ότι πάντα έχεις κάτι να μάθεις.

Ένας ταπεινός τριαθλητής είναι ένας τριαθλητής που προοδεύει, γιατί:

• Δεν φοβάται να ζητήσει βοήθεια: Θα πάει σε έναν προπονητή για να βελτιστοποιήσει την προπόνησή του, θα ζητήσει τεχνικές συμβουλές από έναν καλύτερο κολυμβητή, θα συζητήσει στρατηγική με πιο έμπειρους αθλητές.
• Αποδέχεται την εποικοδομητική κριτική: Αν ο προπονητής του του πει ότι η τεχνική του στο τρέξιμο χρειάζεται βελτίωση, δεν το παίρνει προσωπικά, αλλά ως μια ευκαιρία να βελτιωθεί.
• Μαθαίνει από τα λάθη του: Μετά από έναν απογοητευτικό αγώνα, δεν ψάχνει για δικαιολογίες. Αναλύει ψύχραιμα τι δεν πήγε καλά για να μην το επαναλάβει.

Η ταπεινότητα είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της συνεχούς προόδου. Η αλαζονεία, από την άλλη, την κλειδώνει διπλά.

Χρησιμοποιώντας το εγώ ως κινητήρια δύναμη

Μόλις το εγώ σου εκπαιδευτεί σωστά, μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη δύναμή του προς όφελός σου. Αυτή η επιθυμία να είσαι καλός, να ξεπερνάς τον εαυτό σου, είναι ένα εκπληκτικό καύσιμο!

Η μικρή ώθηση για να κυνηγήσεις εκείνο το KOM/QOM στο Strava σε μια συγκεκριμένη προπόνηση; Το εγώ στο δίνει. Η περηφάνια να φοράς τα χρώματα του συλλόγου σου και να τα δίνεις όλα για την ομάδα σε μια σκυταλοδρομία; Πάλι αυτό είναι. Η επιθυμία να σπάσεις το προσωπικό σου ρεκόρ σε μια απόσταση; Πάντα αυτό.

Το μυστικό είναι να το αφήνεις να εκφραστεί σε ένα ελεγχόμενο πλαίσιο. Μετάτρεψε την ενέργειά του σε πειθαρχία: «Θέλω να είμαι καλός, άρα θα τηρήσω το πλάνο μου κατά γράμμα, θα κοιμάμαι καλά, θα τρώω καλά». Χρησιμοποίησέ το για να σε ωθήσει στις δύσκολες στιγμές μιας διαλειμματικής προπόνησης, όχι για να πάρεις παράλογα ρίσκα σε μια μεγάλη προπόνηση. Κάνε το συνεργάτη σου στην προπόνηση, αυτόν που σου ψιθυρίζει «έλα, πάμε!» το πρωί, όχι αυτόν που σου φωνάζει «γίνε καλύτερος από τους άλλους!» συνεχώς.

Η δύναμη της «διαδικασίας» ενάντια στην εμμονή με το αποτέλεσμα

Αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική πρακτική συμβουλή που μπορώ να σου δώσω. Για να δαμάσεις το εγώ σου, σταμάτα να εστιάζεις αποκλειστικά στο τελικό αποτέλεσμα (τον χρόνο, την κατάταξη) και ερωτεύσου τη διαδικασία.

Το τρίαθλο δεν είναι μόνο η γραμμή του τερματισμού. Είναι κάθε χεριά στο νερό με την ανατολή του ηλίου, κάθε ποδηλατική βόλτα όπου ανακαλύπτεις νέα τοπία, κάθε βήμα στο δάσος, κάθε τεχνική συζήτηση με τους φίλους σου, κάθε υγιεινό γεύμα που ετοιμάζεις. Η διαδικασία είναι το 99% της ζωής σου ως τριαθλητής.

Όταν επικεντρώνεσαι στη διαδικασία, μετατοπίζεις την πηγή της ικανοποίησής σου. Ο στόχος σου δεν είναι πλέον μόνο να «τερματίσεις ένα Ironman», αλλά να «πραγματοποιήσεις μια υπέροχη μεγάλη προπόνηση αυτή την Κυριακή». Είναι πιο συγκεκριμένο, πιο άμεσο και πολύ λιγότερο αγχωτικό. Η πρόοδος και τα αποτελέσματα γίνονται τότε μια φυσική συνέπεια μιας καλά εκτελεσμένης διαδικασίας, και όχι πια μια εμμονή που κατατρώει την ευχαρίστησή σου. Βάλε στόχους διαδικασίας (π.χ. «να καταφέρω να κολυμπήσω 3 φορές την εβδομάδα για ένα μήνα», «να κάνω όλες τις προπονήσεις ενεργητικής αποκατάστασης») και γιόρτασε αυτές τις καθημερινές νίκες. Το εγώ σου θα είναι ικανοποιημένο, και η μακροπρόθεσμη απόδοσή σου θα σε ευχαριστεί.

Συγκεκριμένες στρατηγικές για να δαμάσεις το θηρίο στην καθημερινότητα

Πολύ καλά, Charly, αλλά στην πράξη, πώς το κάνουμε; Ορίστε μια απλή ρουτίνα, σε τρεις χρόνους, για να ενσωματώσεις αυτή τη διαχείριση του εγώ στην καθημερινή σου πρακτική.

Πριν την προπόνηση: η πνευματική προετοιμασία

Πέντε λεπτά πριν φορέσεις τα παπούτσια σου ή ανέβεις στο ποδήλατό σου, κάθισε. Πάρε μια βαθιά ανάσα και όρισε ξεκάθαρα την πρόθεση της προπόνησής σου. Είναι μια προπόνηση αποκατάστασης; Μια έντονη διαλειμματική προπόνηση; Μια τεχνική προπόνηση; Το απλό γεγονός του να ονομάσεις τον στόχο σε βάζει στη σωστή νοοτροπία. Αν είναι μια «χαλαρή» προπόνηση, δίνεις στον εγκέφαλό σου την άδεια να μην αναζητήσει την απόδοση. Κλείσε τις ειδοποιήσεις του Strava και του Instagram. Η προπόνησή σου είναι μια στιγμή για σένα, όχι για το κοινό.

Κατά τη διάρκεια της προπόνησης: να παραμένεις σε εγρήγορση

Κατά τη διάρκεια της προσπάθειας, προσπάθησε να μετατοπίσεις την προσοχή σου από τους αριθμούς (ταχύτητα, watts) στις αισθήσεις σου. Πώς είναι η αναπνοή σου; Τα πόδια σου είναι βαριά ή ελαφριά; Νιώθεις κάποια ένταση κάπου; Αυτός είναι ο διάλογος με το σώμα σου. Αν προπονείσαι σε ομάδα και ο ρυθμός επιταχύνεται πέρα από αυτό που ήταν προγραμματισμένο για σένα, έχε την ταπεινότητα και την αυτοπεποίθηση να πεις: «Παιδιά, σούπερ ρυθμός, αλλά εγώ μένω στο πλάνο μου. Καλή διασκέδαση, τα λέμε μετά!». Δεν είναι ομολογία αδυναμίας, είναι απόδειξη ωριμότητας. Το εγώ σου μπορεί να διαμαρτυρηθεί για 30 δευτερόλεπτα, αλλά το σώμα σου θα σε ευχαριστεί για εβδομάδες.

Μετά την προπόνηση: η καλοπροαίρετη ανάλυση

Επιστρέφοντας στο σπίτι, η ανασκόπηση είναι κρίσιμη. Ναι, μπορείς να συγχρονίσεις το ρολόι σου και να δεις τα δεδομένα σου. Αλλά κάνε το με μάτι αναλυτή, όχι κριτή. Αντί να κοιτάς απλώς τον χρόνο, αναρωτήσου: «Τήρησα το πλάνο μου; Οι αισθήσεις μου συμφωνούσαν με τους αριθμούς; Τι έμαθα σήμερα;». Αν η προπόνηση ήταν δύσκολη, μην αυτομαστιγώνεσαι. Σημείωσέ το, και προσπάθησε να καταλάβεις γιατί (κούραση, άγχος, διατροφή;). Κάθε προπόνηση, επιτυχημένη ή όχι, είναι μια πληροφορία. Μην αφήνεις το εγώ σου να τη μετατρέψει σε αξιολογική κρίση για το άτομό σου.

Ενσωματώνοντας αυτές τις μικρές ρουτίνες, θα ανακτήσεις σταδιακά τον έλεγχο. Θα ενδυναμώσεις την ικανότητά σου να διαχωρίζεις την απόδοσή σου από την προσωπική σου αξία. Και εκεί είναι που ο αθλητισμός γίνεται μια απίστευτη πηγή ολοκλήρωσης.

Συμπέρασμα: Κάνε το εγώ σου τον καλύτερό σου συμπαίκτη

Κάναμε μια μεγάλη επισκόπηση, έτσι δεν είναι; Από τις πιο ύπουλες εκδηλώσεις του μέχρι τον τρόπο να το μετατρέψεις σε δύναμη, έχεις τώρα όλα τα χαρτιά στα χέρια σου για να κατανοήσεις καλύτερα αυτόν τον τόσο ιδιαίτερο σύντροφο στο δρόμο που είναι το εγώ σου.

Κράτα αυτό: το τρίαθλο είναι μια υπέροχη περιπέτεια, ένα προσωπικό ταξίδι πριν γίνει ένας αγώνας ενάντια στους άλλους. Ο μεγαλύτερός σου αντίπαλος, αυτός που μπορεί να σε κάνει να εκτροχιαστείς, αλλά και ο πιο ισχυρός σου σύμμαχος, αυτός που μπορεί να σε κάνει να μετακινήσεις βουνά, είναι το ίδιο πρόσωπο: ο εαυτός σου. Το να μάθεις να διαχειρίζεσαι τον εσωτερικό σου διάλογο, να διοχετεύεις τη φιλοδοξία σου και να καλλιεργείς την ταπεινότητα, είναι αναμφίβολα η δεξιότητα που θα σε κάνει να προοδεύσεις περισσότερο, πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε ζευγάρι carbon τροχών.

Μην προσπαθείς να εξαλείψεις το εγώ σου. Προσπάθησε να το κατανοήσεις, να το καθησυχάσεις και να του δώσεις τη σωστή κατεύθυνση. Κάνε το να καταλάβει ότι η πραγματική νίκη δεν είναι να νικήσεις τους άλλους, αλλά να γίνεις μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου κάθε μέρα, σε κάθε προπόνηση, σε κάθε αγώνα.

Λοιπόν, έτοιμος να ξεκινήσεις αυτή τη συζήτηση με τον εαυτό σου και να κάνεις το εγώ σου τον καλύτερό σου συμπαίκτη;

Σειρά σου!